جستجو در پایگاه روزنامه کیهان  

دوشنبه 22 مهر 1387 - 13 شوال 1429 -13 اکتبر 2008 - سال شصت و چهارم - شماره 19204
 

آشوبگري و هتاكي شروط حزب كارگزاران براي استخدام!
«اعتراض تشكل هاي دانشجويي به كردان»
درخواست جمعي از داوطلبان آزمون كارشناسي ارشد معادل از رياست سازمان سنجش
جلسه مخفيانه سران دو حزب افراطي دوم خردادي و ملي مذهبي با برخي گروه هاي چپ دانشگاه
دم خروس آشوبگران رو شد!
اتاق فرمان اينجاست! گزارش تحليلي از آخرين توصيه هاي گروهك ملي- مذهبي به دانشجويان
خانه از پاي بست ويران است تاملي هويت شناسانه در معناي استقلال جنبش دانشجويي
	آشوبگري و هتاكي شروط حزب كارگزاران براي استخدام! حزب كارگزاران سازندگي برغم ادعاي ميانه روي و اعتدال به استفاده از عناصر هتاك و اغتشاش گر در شاخه دانشجويي خويش روي آورده است. انتصاب «آرمين. س» از عناصر افراطي انجمن ضداسلامي و غيرقانوني اميركبير و همكار گروهك غيرقانوني دفتر تحكيم به عنوان مسئول شاخه دانشجويي حزب كارگزاران سازندگي در حالي صورت مي گيرد كه اين فرد، پرونده هاي مملو از تخلفات گوناگون در دوران دانشجويي خويش دارد. «آرمين.س» به همراه افراد معلوم الحالي چون «علي.ع»، «علي. ص»، «مجيد.ت»، «بابك، ز» و «عباس.ح» و با همراهي افراطيون تحكيم وحدت طيف غيرقانوني علامه سابقه سياهي در دست اندازي به آرمان هاي انقلاب اسلامي و جنگ تحميلي، توهين و افترا به مسئولين نظام، ناامن كردن محيط دانشگاه و ايجاد آشوب از خود به جاي گذاشته است. وي به عنوان مديرمسئول نشريه صنفي «سپيده» و دبير شوراي صنفي دانشگاه اميركبير به تبليغ بر عليه جمهوري اسلامي و سوءاستفاده از مسائل صنفي براي مطامع سياسي از جمله حمايت از كيوان انصاري يكي از جاسوسان دستگيرشده توسط وزارت اطلاعات مشغول بود. از جمله ديگر اقدامات فرد مذكور مي توان به برگزاري و اجراي تجمع هاي غيرقانوني 16 آذر 85، ايجاد اغتشاش به بهانه ي ميتينگ 16 آذر در دانشگاه تهران، ايجاد بلوا و آشوب در مراسم به اصطلاح حمايت از سه نشريه هتاك اميركبير، برگزاري جشن موسيقي در ايام محرم به بهانه استقبال از ورودي هاي جديد دانشگاه كه خشم عزاداران حسيني را برانگيخت، اغتشاش و هتاكي در سخنراني دكتر محمود احمدي نژاد كه بعدها در گفت وگو با راديو بي بي سي از اقدام خود و همپالكي هايش در سوزاندن عكس هاي رياست محترم جمهوري و نيز پرتاب لنگه هاي كفش به سمت سخنران مراسم و درگيري با اكثريت دانشجويان مسلمان دفاع كرده بود. همچنين او يك پاي ثابت امضاي بيانيه هاي ملي-مذهبي ها و يا گفت وگو با راديوهاي بيگانه در جهت تبليغ بر عليه جمهوري اسلامي بوده است. به نظر مي رسد استفاده از عناصر هتاك و افراطي در موضوع حساسي چون جنبش دانشجويي تفسير ديگري از اعتدال، ميانه روي و شعور سياسي مورد ادعاي حزب كارگزاران سازندگي باشد كه در اين صورت بايد منتظر بالا رفتن درك و شعور سياسي با روش پرتاب لنگه هاي كفش و هتاكي، در دانشگاه ها باشيم.
	«اعتراض تشكل هاي دانشجويي به كردان» در پي اعلام خبر جعلي بودن مدرك دكتراي وزير كشور، تعدادي از تشكل هاي دانشجويي نسبت به اين موضوع واكنش هايي نشان دادند. «اتحاديه جامعه اسلامي دانشجويان»، «دفتر تحكيم وحدت»، «بسيج دانشجويي دانشگاه هاي تهران» و بسيج دانشجويي دانشگاه صنعتي شريف از جمله تشكل هايي بودند كه با انتشار نامه هاي سرگشاده، جداگانه اعتراض خود را نسبت به اين موضوع اعلام نموده و برخي از آن ها خواستار استعفاي «علي كردان» شدند.
	درخواست جمعي از داوطلبان آزمون كارشناسي ارشد معادل از رياست سازمان سنجش بنابر گزارش خبرنگار سياسي كيهان، جمعي از فارغ التحصيلان كارشناسي ارشد (معادل) ساكن اردبيل كه به دليل جاري شدن سيلاب و مسدود شدن جاده، از شركت در آزمون مدرك معادل كارشناسي ارشد دانشگاه اميركبير بازمانده اند، طي نامه اي به رياست سازمان سنجش، جهت ايجادفرصت دوباره براي شركت در آزمون درخواست مساعدت نموده اند. در بخشي از اين نامه كه به امضاي چند نفر از داوطلبين شركت در آزمون مذكور رسيده، اينچنين آمده است: «متاسفانه انسداد جاده اردبيل- رشت به دليل بارندگي و سيلاب در روز قبل از آزمون (شب پنج شنبه مورخ 87.7.11) در محدوده شهرستان هشتپر به علت خرابي پل، باعث شد كه وسيله نقليه ما در ميان راه همراه با حداقل دو هزار خودروي ديگر متوقف شود و ما عملاً نتوانستيم در اين آزمون شركت كنيم.» هنوز از واكنش مراجع مسئول به اين درخواست، خبري در دست نيست.
	جلسه مخفيانه سران دو حزب افراطي دوم خردادي و ملي مذهبي با برخي گروه هاي چپ دانشگاه به گزارش خبرگزاري CNN، برخي خبرها حاكيست سران دو حزب افراطي دوم خردادي و يك نماينده از جريان ملي مذهبي ها در نشست مخفيانه اي با تعدادي از اعضاي گروه هاي سوسياليستي و چپ دانشگاه ها، از آنها خواسته اند تا برنامه خود براي متشنج كردن فضاي دانشگاه ها در آستانه انتخابات را با استراتژي انتخاباتي اين احزاب هماهنگ كنند. استفاده از مطالب تخريبي و تمسخرآميز عليه دولت و انتشار با استفاده از sms، سوءاستفاده از مطالبات صنفي دانشجويان و سوق دادن آنها به سمت مسايل سياسي، دعوت از چهره هاي دگرانديش و ترجيحا داراي سابقه محكوميت در دانشگاه ها و... از اهم پيشنهادات افراطيون به بازوهاي عملياتي خود در دانشگاه ها بوده است.
	دم خروس آشوبگران رو شد! در پي افشاگري هاي اخير روزنامه كيهان از سناريوهاي طراحي شده توسط افراطيون جهت ايجاد آشوب در شروع سال تحصيلي جديد كه با واكنش فرافكنانه سايت هايي نظير خبرنامه اميركبير روبرو گرديده و طرح اين موضوع را سناريوسازي براي دانشگاه عنوان نموده بودند، خبرنگار سياسي كيهان مصاديقي از تلاش گروه هاي غيرقانوني براي ايجاد ناآرامي طي هفته اخير در دانشگاه هاي علم و صنعت و شيراز بدست آورده است. براساس گزارش رسيده، نشريه دانشجويي آوا كه در دانشگاه علم و صنعت منتشر مي شود، روز يكشنبه هفته گذشته از دانشجويان خواست تا در اعتراض به ابطال نتايج انتخابات شوراي صنفي اين دانشگاه دست به تجمع بزنند. اين نشريه كه به صورت روزانه منتشر و در دانشگاه و خوابگاه هاي دانشگاه علم و صنعت پخش مي شود، پس از توقيف نشريه افراطي صبح، با لوگوي اين نشريه چاپ مي شود. شنيده ها حاكيست برخي چهره هاي تندرو عضو تشكل هاي افراطي قصد دارند تا با سوءاستفاده از مسايل صنفي، فضاي اين دانشگاه را به سمت تشنج و ناآرامي سوق دهند. از دانشگاه شيراز نيز خبر مي رسد، جمعي از دانشجويان اين دانشگاه با گرايشات سوسياليستي، به بهانه احتمال اخراج قريب الوقوع يكي از همفكران خود كه به دليل مشكلات درسي (سه ترم مشروطي) صورت مي گيرد، قصد دارند تا فضاي اين دانشگاه را همچون سال گذشته با بحران مواجه كنند. اين افراد كه برخي از آنها از اعضاي شاخه جوانان يكي از احزاب اصلاح طلب شيراز مي باشند، رئيس دانشگاه را تهديد كرده اند كه در صورت اخراج دانشجوي فوق، دانشگاه را به آتش خواهند كشيد!
	اتاق فرمان اينجاست! گزارش تحليلي از آخرين توصيه هاي گروهك ملي- مذهبي به دانشجويان شايد برخي جملات نظير آن كه گفته مي شود، «دانشگاه در مقاطعي از تاريخ انقلاب جولانگاه سياست مداران حرفه اي گرديده است»، اندكي تكراري به نظر برسد. اساسا عده اي نيز چنين طرز تفكري را زاييده توهم دانسته و مبناي آن را براساس «توطئه پنداري» و «دشمن تراشي» ارزيابي مي كنند. آن چه در اين نوشتار از نظر شما مي گذرد پويشي نقادانه است نسبت به تلاشي هدفمند از سوي جريان هاي سياسي كه از دهه نخستين انقلاب اسلامي ، سازي مخالف با آن را كوك كرده اند. شاخصه شناسايي اين گروه در ادبيات سياسي ايران عناوين گوناگوني نظير؛ «اپوزيسيون غيرقانوني»، «فعالين ملي-مذهبي» و... بوده است. در اين گزارش تحليلي مستنداتي جالب توجه و البته غيرقابل اغماض از حضور و تاثيرگذاري گسترده و هدفمند طيف اپوزيسيون بر جريان هاي دانشجويي ارائه گرديده است. مجموعه القائات و راهبردهاي تبيين شده از سوي جريان ملي- مذهبي در قالب دستورالعمل هايي براي جريان هاي شالوده شكن و قانون گريز دانشجويي نمود يافته و به انجام رسيده است. و البته اين سند تنها بخش كوچكي از هجمه گسترده ملي- مذهبي ها در دانشگاه هاي كشورمان را به تصوير مي كشد. اين روزها، در حالي سال تحصيلي جديد را آغاز نموده ايم كه به نظر مي رسد فضاي سياسي دانشگاه ها پرشورتر از سالهاي قبل باشد. از يك سو پيش رو داشتن انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري كه تب و تاب آن در اين دوره بسيار زودتر از ادوار قبل آغاز گرديده است؛ و از سوي ديگر، تهديد آشوبگراني كه متأسفانه هنوز هم نقش فعالي را در دانشگاه هاي كشور ايفا مي كنند؛ دو مقوله اي هستند كه قويا مي توانند شور و شعور سياسي دانشجويان را در جهت مثبت يا منفي تقويت كرده و جهت دهي نمايند. بدون شك مطالعه و بررسي فعاليت هاي نابخردانه و بدور از منطق برخي از جريان هاي دانشجويي، طي سالهاي گذشته، حكايت از تاثيرپذيري ايشان از كنشگران سياسي خارج از دانشگاه و همچنين طرح ريزي عميق و سازمانده اي شده اين نيروها براي دانشگاه و دانشگاهيان دارد. اندكي تفحص در مجموعه القائات گروهك هاي اپوزيسيون كه مخاطب آن دانشگاهيان بوده اند نشان مي دهد اصلي ترين فلسفه هدف قرار دادن اصولي ترين مباني مشروعيت حاكميت از سوي اين سياست ورزان كهنه كار، تضعيف و سياه نمايي از نظام اسلامي و دعوت و سازمان دهي دانشجويان به مقابله و مقاومت فعال در برابر نظام جمهوري اسلامي مي باشد. مسلما آگاهي نسبت به گوشه هايي از تاكتيك ها و استراتژي هاي نيروهاي اپوزيسيون كه در دانشگاه ها و در جمع دانشجويان بدان تصريح داشته اند مي تواند راهنماي مناسبي فراروي دانشجويان و مسئولين در راستاي شناخت هرچه بهتر اين گروهها و مواضع شان قرار دهد. نيروهاي اپوزيسيون، آنچنان كه خود به آن اذعان مي دارند محورهاي متنوعي را جهت استحاله نظام در جرگه فعاليت هاي خويش قرار داده اند؛ مطرح نمودن مجموعه اي از شبهات با هدف ناكارآمد جلوه دادن حكومت ديني اولين گامي است كه آنها در راستاي تحقق بخشيدن به اهداف براندازانه خود برداشته اند. عزت الله سحابي، رهبر شوراي فعالان ملي- مذهبي، چندي پيش در ديدار با اعضاي شوراي مركزي طيف افراطي و غيرقانوني دفتر تحكيم، سخناني را بر زبان رانده است كه با لحاظ سابقه وي در مخالفت با اركان انقلاب و تلاش هاي مجدانه اي كه سال هاست از او شاهد بوده ايم نوعي فرافكني و مظلوم نمايي قلمداد مي شود: «در اين گونه حكومت هاي بسته كه تنها افراد معدودي حق تعيين سرنوشت كشور را دارند طبيعي است كه حاكمان ديدگاه بسيار متوهمانه اي را نسبت به تمامي مسائل پيدا مي كرده و نسبت به تمامي رفتارهاي منتقدين خود سوءظن دارند. اعمال فشار در دانشگاه در حكومتي كه همه را دشمن و عامل آمريكا مي بيند امري طبيعي است و چون آقايان از انقلاب مخملي در هراسند و پايگاه آن را در ميان جوانان مي بينند بر دانشگاه سخت مي گيرند. ايران دوران سختي را مي گذراند. از نظر جهاني، با اعمال تحريم ها، منابع مالي كشور در حال نابودي است و فقر و تورم نيز در حال اوج گرفتن است.»(11 شهريور 86) اعضاي گروهك هاي ملي مذهبي و نهضت آزادي نيز طي بيانيه اي مشترك در تاريخ ششم آبان ماه سال 85، در اعتراض به برخورد قانوني با دانشجويان قانون شكن در مقام تحريك و تشويق خاطيان برآمده و مدعي شده اند: «آزادي ها هيچ گاه توسط حكومت هاي غيردمكراتيك و دولت هاي تماميت خواه به رسميت شناخته نشده است و دانشگاه با نگاهي تنگ نظرانه، اغلب اوقات سنگري براي تصرف تصور شده است.» محمد ملكي، از ديگر فعالين گروهك ملي- مذهبي، درخصوص آنچه «طرح سهميه بندي جنسيتي در كنكور» عنوان مي شود با دروغ پردازي و القاء شبهه در مورد ديدگاه مسئولين نظام به زن، گفته است: «واقعيت اين است كه بنيادگراها مانند طالبان، اصول يكساني دارند كه زن نبايد از خانه بيرون بيايد و بايد با مردي در خيابان ديده شود و نيازهاي جنسي مرد را برآورده سازد. (گفتگو با وبلاگ دانشجويي رنگ فرياد- 87.5.17) بابك احمدي از ديگر فعالين جريان مخالف نظام كه سال هاست در زمره ايدئولوگ هاي تحكيميان قلمداد مي شود، در اظهاراتي كه در منزل محمد هاشمي- دبير دفتر تحكيم وحدت (طيف غيرقانوني علامه)- در اعتراض به بازداشت وي و يكي ديگر از اعضاي اين تشكل غيرقانوني دانشجويي تنها راه احقاق حقوق از دست رفته(!!) را «مبارزه» عنوان كرده و گفته است: «نابخردي حاكميت در اين است كه با كساني كه حتي شعار سرنگوني هم نمي دهند تا اين اندازه خشن برخورد مي كند. چرا با آدم هايي كه اسلحه در دست ندارند و تنها به دنبال دمكراسي و حقوق بشر هستند اينگونه برخورد مي كنند؟!»(12 مرداد 87) عيسي سحرخيز، از ديگر فعالين سياسي اپوزيسيون در جلسه مذكور با متهم كردن نظام جمهوري اسلامي به نقض حقوق بشر، اظهار مي دارد: «حاكميت به اين نتيجه رسيده در تيرماه، فله اي بازداشت كند و در مرداد قطره چكاني آزاد كند. اين مسئله تنها پرونده هاي حقوق بشري ايران را قطورتر مي سازد و آبروي ايران را مي برد. بعد از 30 سال نه قسط مي بينيم و نه عدالت.»(12مرداد 87) عمده تحريك ها و قهرمان پروري هاي كاذبانه اي كه طي سال هاي اخير از اقليت شالوده شكن و قانون گريز در دانشگاه صورت گرفته از ناحيه فعالين اپوزيسيون صورت پذيرفته است، شواهد و مستندات بسياري در اين خصوص قابل ارائه است. از جمله آن كه،محمد ملكي، در جمع شوراي عمومي طيف افراطي دفتر تحكيم وحدت تأكيد مي دارد: «اين برخوردها نشانه ضعف حكومت است. يك حكومت مقتدر به افكار مختلف اجازه پيدايش و نشر مي دهد. اگر شما در مقابل حكومت ضعف نشان دهيد، آنها احساس قدرت مي كنند. مگر شما به غير از گفتن و نوشتن چه كاري انجام داده ايد؟» (31خرداد 86) احمد زيدآبادي، از اعضاي گروهك ملي- مذهبي و دبيركل سازمان ادوار تحكيم، در مطلبي مدافعانه از جريان راديكال موسوم به چپ، با عنوان «درباره بازداشت دانشجويان چپ»، گرايش به هر مرام و مسلك و تبليغ آن را حق طبيعي افراد عنوان نموده و تصريح مي دارد: «درباره آنان ]طيف چپ[ فقط مي توانم اين نكته را يادآور شوم كه از نگاه من، هر فردي كه در هر گوشه اي از اين آب و خاك چشم به جهان گشوده است از حق بديهي اعتقاد به هر مرام و مسلك و تبليغ و انتشار مسالمت آميز آن در چارچوب حقوق، وظايف و مسئوليت هايي كه براي شهروند تعريف مي شود، برخوردار است؛ و هر فرد، نهاد يا دولتي كه با اعمال زور او را از تحقق حقوقش باز دارد مستوجب نكوهش و سرزنش است.(21آذر 86) حمايت و پشتيباني از طيف هاي منحرف فكري مانند ماركسيسم و ليبراليسم و... تا بدان حد براي گروههاي مذكور حائز اهميت است كه حتي علي رغم ادعايشان مبني بر حفظ هويت ديني توسط دانشجويان، همواره از آنان خواسته اند كه ائتلاف خود را با اين گروهها از دست ندهند. پرواضح است كه چنين توصيه هايي با هدف سازمان دهي نيروهاي به اصطلاح معارض و تلاش در جهت پيوند آن ها با يكديگر صورت مي گيرد. تأكيد بر حفظ انجمن هاي اسلامي به عنوان حاشيه امن فعاليت هاي غيرقانوني و از دست ندادن اين پايگاه مهم استراتژيك نيز در همين راستا قابل ارزيابي است. ابراهيم يزدي، سرگروه گروهك غيرقانوني نهضت آزادي، در پيامي به دانشجويان در تجمع 16 آذر85 از آنها مي خواهد: «انجمن هاي اسلامي به عنوان مهمترين تشكل دانشجويي به بازيابي هويت ملي (ايراني- اسلامي) خود بپردازند.» و جالب آنكه در ديدار با دانشجويان دانشگاه شاهرود اظهار مي دارد: «همه لائيك ها ضد دين نيستند. بايد بين لائيك و ماركسيست ها تفاوت قائل شد. انجمن هاي اسلامي نبايد تفتيش عقايد راه بيندازند درعين حال هم نبايد افراد غيرديني را به عنوان شوراي مركزي و پيش نماز انتخاب كنند.» تقي رحماني، عضو ديگر گروهك ملي- مذهبي در جمع دانشجويان سيستان و بلوچستان با اشاره به اينكه «گفتمان كنش و ستيز بايد به گفتمان تعامل برسد» اظهار مي دارد: «اين گفتمان خيلي زود به سازشكاري متهم مي شود. حضور گفتمان سكولار در كنار گفتمان مذهبي يعني تعامل و پذيرش. يعني اينكه عقيده تو فرع بر حقوق انساني است. حقوق انساني بر عقيده هر انساني اصل است.» (29آذر86) در ادامه تحركات و اقدامات گروههاي اپوزيسيون، راهكارهايي نيز از جانب ايشان، خطاب به دانشجويان ديده مي شود كه همان طور كه گفته شد متأسفانه نمود عملي آن در اغتشاشات دانشجويي سال هاي گذشته به وضوح قابل مشاهده است. سياستي كه سابقاً با مشي آنارشيستي نگاهي رو به جلو داشت و امروز «حركت با چراغ خاموش» را در قالب فعاليت هاي آرام، مسالمت جويانه و فرهنگي به دانشجويان القاء مي كند. «آزادي هزينه دارد و بايد از اين هزينه استقبال كرد» جمله اي است كه بابك احمدي در ديدار با اعضاي دفتر تحكيم بدان اشاره مي كند (9مرداد 86)؛ و محسن كديور در مقاله خود با عنوان «آيا شأن دانشجو از ملوان انگليسي كمتر است» آن را به گونه اي ديگر از دانشجويان درخواست مي كند: «اين جمله ]«زندان دانشگاه است». جمله اي كه به گفته كديور برروي ديوار حياط زندان اوين نوشته شده است[ از جهاتي درست است؛ زيرا دانشجويان مي توانند درس شهامت، استقامت و حق طلبي را آنجا بياموزند.» (4مرداد 86) همچنين هرميداس باوند در اظهارات خود در منزل محمد هاشمي با تأكيد اقدامات ناصواب دانشجويان، اين اقدامات را خواست ملت ايران عنوان نموده و تأكيد مي دارد: «ما بايد مبارزه را از جوانان دانشجوي خود فرا بگيريم و همواره همگام و همراه آنها باشيم.»(12مرداد 87) ابراهيم يزدي نيز طي سخناني در منزل عمادالدين باقي سياست جمهوري اسلامي را نظريه «النصر بالرعب» تعبير مي كند و اظهار مي دارد: «راهبرد «النصر بالرعب» جريان حاكم تا جايي ادامه مي يابد كه عاملان آن بفهمند هزينه رفتارشان بيش از فايده آن است و از اين رو، ما بايد هزينه اين رفتارها را افزايش دهيم.» (28مرداد87) همانطور كه قبلاً هم اشاره شد، اپوزيسيون دو رويكرد مبارزاتي را پيش روي دانشجويان قرار داده اند: اول فعاليت هاي آنارشيستي و خشونت طلب كه هزينه هاي زيادي را براي دانشجويان به دنبال داشت و عملاً باعث ريزش حاميان اين گروهها در سطح دانشگاهها گرديد و دوم روش عاري از خشونت، آرام و پرسرعت است كه به تبعيت از تئوري هاي انقلاب مخملي به آن متوسل شده اند. چنانكه عزت الله سحابي، در ديدار با شوراي مركزي دفتر تحكيم، با تأكيد بر اينكه بايد با نقدهاي مسئول و منطقي!! اوضاع را بررسي كرد، اذعان مي دارد: «در دوره فعلي بايد با مقابله سياسي و با چراغ خاموش حركت كرد.»(11شهريور 86) احمد زيدآبادي نيز در اين خصوص بيان داشته است: «باتوجه به وضعيت به وجود آمده احساس من اين است كه نوع فعاليت هاي قبلي هزينه هاي زيادي دارد. به دليل اينكه فعاليت ها تأثير زيادي داشته باشد بايد در راهها و روش ها تجديد نظر شود. فعاليت مؤثر در شرايط امروز بدون درگير شدن در شرايط تناقض آميز نيست.» (29آبان86)
	خانه از پاي بست ويران است تاملي هويت شناسانه در معناي استقلال جنبش دانشجويي در ميان اهل منطق معروف است كه، يكي از راه هاي شناخت اشياء و پديده ها از طريق شناسايي اضداد آنها است؛ يعني با شناخت ضد يك پديده و نفي آن، مي توان نسبت به خود آن پديده كسب معرفت نمود. البته اين روش كسب علم، در علوم انساني كاربرد بسياري دارد، زيرا بسياري از مفاهيم اين حوزه با يكديگر تلاقي و تقابل معنايي داشته، لذا از اين طريق مي توان ضمن ايجاد مرزبندي ميان معاني هر يك از مفاهيم، نسبت به آن ها شناخت پيدا كرد. هدفي كه اين نوشته به دنبال آن است، شناسايي معناي «استقلال» در حوزه جنبش دانشجويي مي باشد، كه در اين راستا از شيوه منطقي ياد شده استفاده مي گردد؛ باشد كه بتوان در ادامه به راهبردي در زمينه كسب استقلال دست يافت. صرف نظر از مباحث دقيق علم منطق، در تعيين مفهوم متضاد اشياء و همچنين لغزندگي و سيال بودن يا شناور بودن معاني در حوزه علوم انساني، مي توان از واژه «وابستگي» به عنوان مفهوم متضاد استقلال ياد كرد. اين وابستگي- در حوزه جنبش دانشجويي- شقوق مختلفي را شامل مي شود كه عمده آنها از جنس «مالي، ساختاري و نظري» هستند. در مجموعه حاصل از اين تقسيم بندي، نسبت به مفهوم وابستگي، دوقسم اوليه يعني وابستگي هاي مالي و ساختاري را مي توان عوامل مادي اين پديده ناميد و البته شدت عمل آنها در نفي استقلال بسيار اندك مي باشد. در حوزه جنبش دانشجويي، از آنجا كه گرانيگاه فعاليت اين جنبش در سطوح دانشگاه ها است و دانشگاه ها نيز به عنوان يك نهاد علمي به صورت ساختاري، زير مجموعه دولت شناخته مي شوند؛ لذا جنبش دانشجويي به عنوان يك جنبش اجتماعي- به منظور حفظ نظم عمومي در محيط دانشگاهي- ناگزير از اخذ مجوز از دانشگاه و رعايت يك سري اصول اوليه قانوني مي باشد و به تبع اين كسب مجوز، بودجه اي نيز از سوي دانشگاه به آنها اختصاص مي يابد. از اين رو، نمي توان عوامل مادي ياد شده را در ايجاد وابستگي، چندان حائز اهميت دانست؛ زيرا نه اختصاص بودجه از طريق دانشگاه، براي جنبش دانشجويي آن چنان موجب وابستگي مي گردد و نه اخذ يا عدم اخذ مجوز باعث ايجاد محدوديت قطعي در فعاليت اين جنبش در سطح دانشگاه و خارج از آن خواهد شد. اما آنچه از اهميت بسزايي برخوردار است، وابستگي نظري است، كه در هر يك از حوزه هاي سياسي، اجتماعي و فرهنگي قابل بازتعريف و بازشناسي است. اين نوع از وابستگي، جنبش دانشجويي را از هرگونه استقلال تهي مي كند. و آن را به ابزاري تبديل ساخته كه هر آنچه از مغز متفكر بيروني، به آن امر گردد، اجرا مي نمايد. حال سؤال اين است كه آيا مي توان چنين پديده بي روح و بي اراده اي را «جنبش» ناميد؟ بهتر است با نگاه آسيب شناسانه اين پرسش را اينگونه تغيير دهيم كه، وابستگي نظري و تئوريك در جنبش دانشجويي، از چه رو ايجاد مي گردد؟ شايد پيدايش مقوله نفي استقلال به اين خاطر باشد كه جنبش دانشجويي به كيستي و چيستي خويش پي نبرده است؛ به ديگر سخن، فصل مميز خويش را در ميان ديگر جنبش هاي اجتماعي- سياسي جامعه، نشناخته است و اقتضاي چنين هويت مجهولي، دستاويز ساختن قواعدي موهوم است. باز هم اهل منطق مي گويند: در قواعد تعريف پديده ها، آن بخش از تعريف كه به تمامه، گوياي ذاتيات اختصاصي شيء مورد تعريف است، «فصل» نام دارد؛ يعني تمايز هر شيء از اشياء ديگر را، مي توان از فصل آن بازشناخت؛ به طوري كه در تعريف «انسان» به «حيوان متفكر»، «متفكر» فصل اين تعريف و وجه تمايز انسان با ديگر حيوانات است؛ گويي هويت انسان، بسته بر تفكر است. حال در ميان اين پهنه وسيع اجتماع كه مملو از جنبش هاي متفاوت مي باشد- و همگي شامل مجموعه اي از انسان ها بوده، همگي عضوگيري دارند، عرصه فعاليت آن ها اجتماعي- سياسي است، همگي در محدوده خود داراي رهبري واحداند و...- چه وجه تمايزي ميان آن ها قابل مشاهده است؟ به نظر مي رسد، تنها عاملي كه مي تواند موجب تفكيك اين گروه ها گردد، وجه تئوريك ونظري آن هاست كه در اهداف و برنامه هاي استراتژيكشان تبلور دارد؛ يعني با وجود تمام اشتراكات مذكور ميان جنبش هاي اجتماعي، با نظر به اهداف و برنامه هاي آنها مي توان به انفكاكشان حكم نمود. در اين جا نيز به قول منطقي ها، عكس اين سخن چنين نتيجه خواهد داد كه وابستگي يك جنبش از لحاظ نظري و فكري، باعث از بين رفتن فصل مميز آن با جنبش هاي ديگر شده و در نتيجه سبب ادغام و استحاله آن جنبش و نفي هويت آن خواهد گرديد. اين نقطه از بحث، ما را به ارتباط دو مفهوم هويت و وابستگي نظري رهنمون مي كند. «هويت عبارت است از احساس تمايز شخصي، احساس تداوم شخصي و احساس استقلال شخصي».1 جايگاه هويت در اين مسئله را مي توان با تعريف كيت نش- از انديشمندان حوزه جنبش هاي اجتماعي و جهاني شدن- دريافت، وي مي گويد: «جنبش، شبكه اي از تعاملات غيررسمي بين افراد، گروه ها و يا سازمان هاست؛ كه بر مبناي يك هويت جمعي مشترك، در برخوردي سياسي يا اجتماعي درگيرند».2 در اين تعريف، به وضوح بر يك «هويت جمعي مشترك» به عنوان «فصل» تعريف جنبش، اشاره شده؛ يعني آن «تعاملات غيررسمي گروه ها، افراد و...»، وقتي با يك «هويت جمعي» همراه شود، نام جنبش بر آن صدق مي كند. به نظر مي رسد آنچه كه جنبش دانشجويي در اين برهه به آن نياز دارد، تأمل و تعمق برهويت موجود خود مي باشد، تا از اين رهگذر بتواند به يك تعريف هويتي مشخص نائل آيد. فرآيند هويت سازي اين امكان را براي يك كنش گر اجتماعي فراهم مي كند كه براي پرسش هاي بنيادي معطوف به كيستي و چيستي خود، پاسخي مناسب و قانع كننده پيدا كند. «در واقع هويت معطوف است به بازشناسي مرز ميان خود و بيگانه، كه عمدتا از طريق هم سنجي هاي اجتماعي و انفكاك درون گروه از برون گروه ها ممكن مي شود.»3 اگر محور و مبناي زندگي اجتماعي را برقراري ارتباط پايدار و معنادار با ديگران بدانيم، هويت اجتماعي چنين امكاني را فراهم مي كند؛ به طوريكه پس از بازيابي اين هويت توسط جنبش دانشجويي- از آن جا كه مرزبندي ها به طور كامل مشخص شده- ديگر احزاب و روشنفكران توان نفوذ در جنبش مذكور را ندارند و از اين رو به منظور جذب جنبش دانشجويي، به جاي ارائه خط مشي براي آنها، به بيان مواضع و برنامه هاي خويش مي پردازند و در اين ميان جنبش دانشجويي مي تواند با توجه به «نسبتي» كه ميان خود و ديگران برقرار كرده، به پذيرش و يا نقد اين ديدگاه ها و در نتيجه به تبعيت و يا طرد آن ها اقدام نمايد. آنچه تأكيد بر آن مفيد مي نمايد، اهميت اصل «نقد» در جنبش دانشجويي ست؛ كه با توجه به بيان پيشين، تبلور و بروز آن، هنگام «بازتعريف هويتي» و برقراري «نسبت جديد» ميان خود و غير خود قابل مشاهده است. اما كلام آخر آن كه، اين هويت بازيافته، در درون خود هم «استقلال» جنبش را به همراه خواهد داشت و هم مي تواند حاوي «استراتژي و مطالبات» اين جنبش باشد؛ از اين رو به كساني كه سوداي استقلال و استراتژي مدون را براي جنبش دانشجويي درسر دارند و به درمان ريشه اي اين درد از طريق بازيابي هويتي توجهي ندارند، بايد گفت: «اين خانه از پاي بست ويران است.»