جستجو در پایگاه روزنامه کیهان  

یکشنبه 2 تير 1387 - 18 جمادي الثاني 1429 - 22 ژوئن 2008 - سال شصت و چهارم - شماره 189114
 

ششمين جشنواره تئاتر رضوي
سينماگران جوان هزار فيلم كوتاه مي سازند
فيلمنامه اي چاپ نشده از رسول ملاقلي پور منتشر مي شود
پاسخ مدير «مركز هنرهاي نمايشي» به انتقادات افرادي خود و گروه شان را همه موجوديت تئاتر مي دانند
	ششمين جشنواره تئاتر رضوي ششمين جشنواره سراسري تئاتر رضوي، آبان ماه سال جاري همزمان در بجنورد و تهران و در چهار بخش صحنه اي، بين الملل، توليد متون نمايشي و مجالس تعزيه و آيين هاي نمايشي برگزار مي شود. مركز هنرهاي نمايشي و اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامي خراسان شمالي امسال نيز ششمين جشنواره سراسري تئاتر رضوي را برگزار خواهند كرد و ميزباني اين دوره از جشنواره در شهر بجنورد و همزمان با آن در تهران نيز برگزار مي شود. اين جشنواره در چهار بخش صحنه اي، بين الملل، توليد متون نمايشي و مجالس تعزيه و آيين هاي نمايشي برگزار خواهد شد كه در بخش نمايش هاي صحنه اي به آثار راه يافته تا سقف 30ميليون ريال كمك هزينه پرداخت مي شود و مهلت ارسال نمايشنامه ها نيز تا 31 تير ماه خواهد بود. همچنين در بخش توليد متون نمايشي هم به آثار منتخب تا سقف 15ميليون ريال كمك هزينه پرداخت مي شود و نمايشنامه هاي برگزيده هم براي جشنواره هاي بعدي در اولويت اجرا قرار مي گيرند. در بخش مجالس تعزيه و آيين هاي نمايشي نيز كمك هزينه يك ميليون ريالي پرداخت خواهد شد و نتايج بررسي آثار نيز دوم مهرماه سال جاري اعلام مي شود. دبيري اين دوره از جشنواره نيز مانند سال هاي گذشته برعهده محمد خزاعي است.
	سينماگران جوان هزار فيلم كوتاه مي سازند مديرعامل انجمن سينماي جوان كشور گفت: با همكاري اعضاي انجمن سينماي كشور، امسال هزار عنوان فيلم كوتاه ساخته مي شود. ناصر باكيده در حاشيه مراسم اختتاميه نخستين گردهمايي فيلم سازان جوان كشور در جمع خبرنگاران گفت: انجمن سينماي جوان كشور در سه رنج فيلم هاي آماتوري، نيمه حرفه اي و حرفه اي اقدام به توليد فيلم كوتاه و نيمه بلند مي كند كه در زمينه هاي داستاني، انيميشن و تجربي است. وي ميانگين حضور فيلم سازان جوان براي ساخت هر عنوان فيلم را پنج نفر اعلام و اظهار داشت: در حال حاضر 15هزار جوان متقاضي براي ساخت و توليد فيلم كوتاه در كشور داريم. باكيده با تاكيد بر اين نكته كه كمبود منابع مالي در حوزه سينمايي فيلم سازان را به سوي كارهاي مشاركتي هدايت خواهد كرد، افزود: همكاري دستگاه ها براي پاسخگويي به نياز فيلم سازان مي تواند ضمن ارتقاي كار اطلاع رساني، مسئولان امر را در تهيه فيلم كمك كند. باكيده تصريح كرد: با اين روند رو به جلو، دستگاه ها مي توانند از جريان فيلم سازي برخوردار شوند. وي نگاه مشاركتي سازمان ها را نگاه كارآفريني برشمرد و يادآور شد: در حال حاضر با دستگاه هايي مهم نظير بنياد حفظ آثار و ارزش هاي دفاع مقدس، وزارت نفت، ارتش و سازمان گردشگري و ميراث فرهنگي براي تهيه فيلم كوتاه در حال مذاكره هستيم. مديرعامل انجمن سينماي جوان كشور گفت: پيش بيني مي شود امسال حداقل 400 عنوان فيلم كوتاه به صورت مشاركتي ساخته شود كه در جريان سفارش هاي دستگاه ها، اين مقوله به يك جريان مهم فرهنگي تبديل خواهد شد. باكيده در پايان از آموزش شش هزار فيلم ساز جوان در طول سال خبر داد و افزود: امسال در قالب كارگاه هاي آموزشي و تبليغي سه جشنواره منطقه اي در شهرستان بم، بجنورد و دزفول برگزار مي شود.
	فيلمنامه اي چاپ نشده از رسول ملاقلي پور منتشر مي شود فيلمنامه «هيچ كس سرباز به دنيا نمي آيد» نوشته زنده ياد رسول ملاقلي پور به زودي توسط انتشارات سوره مهر منتشر مي شود. به گزارش مهر به نقل از سوره مهر، اين فيلمنامه كه سال 1382 توسط ملاقلي پور و با مشاوره مرتضي سرهنگي، علي اكبر ميهن خواه و حميدرضا طهماسب پور نوشته شده، رويدادهاي خرمشهر را در مقطعي از سال 1359 به تصوير مي كشد. «هيچ كس سرباز به دنيا نمي آيد» حوادث تلخي از درگيري هاي عراقي ها با رزمندگان ايراني را بيان مي كند كه بستر مناسبي براي خلق رويدادهاي شگفت انگيز و حماسه آفرين از سوي نيروهاي ايراني در دفاع از سرزمين و ارزشها را فراهم ساخته است؛ تا آنجا كه سرانجام فرماندهان ارشد نيروهاي دشمن را در برابر واقعيت هاي انكارناپذير از دفاع مقدس سربازان ايراني به اعترافي تلخ وادار مي كند. اين فيلمنامه نخستين نمونه از مجموعه فيلمنامه هايي است كه در سال جاري در برنامه چاپ فيلمنامه با نظارت مدرسه كارگاهي فيلمنامه نويسي حوزه هنري قرار گرفته است.
	پاسخ مدير «مركز هنرهاي نمايشي» به انتقادات افرادي خود و گروه شان را همه موجوديت تئاتر مي دانند در اولين جلسه رسانه اي حسين پارسايي در سال87، مديرمركز هنرهاي نمايشي در يك جزوه 9صفحه اي به سؤالات خبرنگاران كه در طول سه ماهه اول سال كه از سوي خبرگزاري ها و جرايد پرسيده شده بود، پاسخ داد. گزيده پاسخ 9صفحه اي «حسين پارسايي» به پرسش ها و انتقادات رسانه ها در فصل بهار 1387 به شرح زير است: ¤ نامه سرگشاده برخي از هنرمندان و پاسخ مدير مركز هنرهاي نمايشي نامه هنرمندان به وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي، در خصوص تسريع و افزايش در پرداخت ها به وزير محترم نگاشته شد و اميدوارم موجب توجه بيشتر ايشان و وزارت متبوع به تئاتر شود. اما ضمن احترام به تقاضاي اين افراد و تأييد و تأكيد بر افزايش و اصلاح امور در پرداخت ها مواردي را جهت اطلاع عرض مي كنم. 1- اين نامه توسط 154 نفر از افراد به امضا رسيده است كه تعدادي از آنان پس از انتشار از وجود و امضاي چنين نامه هايي، اظهار بي اطلاعي مي كردند و برخي ديگر اذعان مي داشتند كه اين تقاضا شكل اعتراض نداشته و بيشتر يك درخواست صنفي براي تسريع در پرداخت ها و قبل از سال جديد بوده و اين در شرايطي است كه برخلاف محتواي نامه و همراهي اين 154 نفر، طراح و بانيان اين حركت مقصود ديگري داشتند و چند روزنامه هم تيتر دلخواه خودشان را زدند و به آن شكل اعتراض دادند كه هر دو وجه براي من قابل پيش بيني بود. 2- همانطور كه مستحضريد اعتبار تئاتر از سال 1383 از رقم 2.800 (ميليارد تومان) به 7.600 (ميليارد تومان) در سال 1386 رسيده است و تا پايان سال 1386 و به تناسب اعتبار تئاتر تهران به ترتيب از سال 1383 از مبلغ 450 (ميليون تومان) به 1.800 (ميليارد تومان) در سال 1386 افزايش يافته كه به همين نسبت، دستمزدها تا 3برابر افزايش داشته است. براي اثبات اين ادعا در صورت لزوم مي توان مبلغ قراردادهاي افراد شاخص در اين فهرست (البته تعداد آنها زياد نيست) را با افزايش 3برابري از 83تا 86 منتشر كرد. ساير اسامي يا از فعالان تئاتر نبودند يا من نمي شناختم. به هر صورت با انتشار اين ارقام متوجه خواهيدشد كه همچنان كفه ترازوي توليدات تئاترتهران با افزايش 300 درصدي سنگين تر از همه شهرستانهاي ايران است. اين درحالي است كه هزينه توليد يك گروه متوسط در تهران برابر بودجه تئاتر يك سال در يك استان است. اما تعويق در پرداخت ها پذيرفتني است و اين تاخير ذاتي، همچنان ما را هم آزرده كرده است. ¤ رويكرد انتقادي جشن هاي بزرگداشت روز جهاني تئاتر به نظرم چند موضوع درگفت وگوي اين عزيزان و بيانيه هاي اصناف وجود داشت كه از مناظر مختلف قابل بررسي است و صرفا نمي توان آن را نقد و به طور فراگير قلمداد كرد. حتما تصديق مي كنيد كه همه هنرمندان تهراني عضو اين اصناف نيستند و عده ديگري به صورت مستقل در حال فعاليت هستند. ازطرفي تئاتر تهران، نماينده همه تئاتر ايران نيست. عدم توجه به گسترده تئاتر درسراسر كشور با ده ها هزار هنرمند، گاه موجب مي شود اتفاقات نماديني بيفتد كه تامل برانگيز است. به عنوان مثال در زمان 5ماهه بازسازي تئاتر شهر كه امر بسيار ضروري و بديهي بود همزمان با ساير تالارهاي نمايشي تهران بيش از 70 اجراي نمايش در تهران و... 4 اجراي عمومي در سراسر كشور بر صحنه هاي نمايش بودند. آيا به نظر شما چند ماه بازسازي و به طبع تعطيلي تئاتر شهر احتياج به سوگواري داشت؟ آيا تئاتري كه حيات آن به چهارراه وليعصر بستگي دارد، محكوم به فنا نيست؟ ¤ آيا سانسور در تئاترهاي ايراني وجود دارد؟ تعدادي از نمايش ها به خاطر كيفيت نازل اجرا مجوز نمي گيرند اما به خاطر حيثيت حرفه اي آن را سانسور تلقي مي كنند. صادقانه سؤال مي كنم اگر چنين است كه مطرح مي شود و در بيانيه هاي خود تصويري تلخ و سياه از شرايط موجود جلوه مي دهند. پس چطور سالانه بالغ بر 120 نمايش درتهران به اجرا درمي آيد و در فهرست اين اجراها خودشان هم هستند. يا رويكرد هنرمندان به نمايشنامه هاي خارجي كه صرفا به موضوع سانسور ايراني برنمي گردد و مي تواند دلايل ديگري داشته باشد. چنانچه به موانع و مشكلات واقع بينانه نگاه شود متوجه خواهيم شد كه بخش اعظم آن به همت خود اهالي تئاتر مرتفع خواهدشد. نمونه ديگر در اقتصاد تئاتر، مادامي كه گروه هاي نمايشي نتوانند در رشد، توسعه و سرنوشت اقتصادي خود حداقل شركت را داشته باشند، چطور مي توان انتظار داشت كه دولت ضمن پرداخت هزينه هاي توليدي، بدون كوچكترين بازگشت اقتصادي هرسال دستمزدها را افزايش دهد؟ يا تعطيلي كارگاههاي ساخت و ساز دكور برپايه حدس و گمان اظهارنظر مي كنند، درحالي كه صرفا طرح مسائلي از اين دست به عنوان يك بحران حرفه اي و تعميم آن به كليت تئاتر، بدون درنظر گرفتن توفيقات و دستاوردهاي نمايشي ساير افراد و مراكز درتهران و شهرستانها، همراه با اغراق و نااميدي، ثمره اي جز سلب اعتماد نزد مديران فرهنگي و سرخوردگي هنرمندان و يأس براي نسل جوان نخواهد داشت. اميدوارم اين رويكردها، پي انتقادي يك جانبه نباشد و از درون هم خانواده تئاتر را متحول كند و هر روز شاهد بالندگي بيشتر آن باشيم. ¤ آيا مديريت در تئاتر كشور براساس روابط، ضوابط و قبيله اي است؟ آيا به نظر شما اين درست است كه هر فردي كه جواب منفي از سيستم اداري مي شوند با حربه مصاحبه مطبوعاتي و صرفا به استناد منافع شخصي خود آن سيستم را با واژه هاي دلخواه خود نقد كند؟ در حالي كه اگر به درخواست وي، پاسخ مثبت داده شود همه چيز در نهايت، نظم و دقت و يك مديريت سالم صورت پذيرفته است. مثل اين است كه فردي كه در كنكور قبول نشده، بگويد وزارت علوم ضعف آموزشي دارد. در حوزه تئاتر چنين صورتي دارد. به عنوان مثال فرد اساسا صلاحيت هنري ندارد و يا در اولويت توليدات اين مركز نيست اما براي درخواست خود ابتدا خواهش مي كند، بعد اصرار و سپس تهديد و در نهايت و به قول خودشان به مصاحبه متوسل مي شوند. جالب اينجاست كه قبل از مصاحبه تماس مي گيرند و يك بار ديگر به قصد توافق طرح موضوع مي كنند و سر آخر اذعان مي كنند، اگر مصاحبه كرديم ناراحت نشويد. غافل از اينكه مردم، هنرمندان و تاريخ قضاوت خواهند كرد. اين افراد در تهران چند گروه هستند: 1-دوستان من كه در گذشته در مسند قدرت بوده اند و براي جبران مافات و دلجويي از هنرمندان همه تصميمات و اشتباهات خود را به ديگران نسبت مي دهند و هر بار در مصاحبه ها و مقالات بلند بالا به تحليل شرايط موجود مي پردازند. من هم قضاوت را به وجدان هاي بيدار شما مي سپرم. ايجاد شرايط كارمندي براي هنرمندان انجمن نمايش و مشكلات بعدي آن يكي از نمونه هاي آن است. 2-افرادي كه خود و گروهشان را، همه موجوديت تئاتر مي دانند و حضور خود را حيات تئاتر و غيبت خود را فقدان يك سيستم مديريتي درست و كارآمد مي دانند به نظر مي رسد بيشتر انتظار واهي دوستان، ناشي از يك تفكر قبيله اي است تا ساختار اداري تئاتر. بعضا دوستان در مراجعه به من اذعان مي دارند كه 2 يا 3سال است كه نمايش به صحنه نبرده اند و بعد تعدادي از گروه هاي مستمر را مثال مي زنند و با ذكر اين نكته كه آيا ديگر نوبت ما نشده است؟ مصرانه براي اجراي خود تلاش مي كنند. شما باشيد حداكثر 120 فرصت اجرا در سال را چگونه مديريت مي كنيد؟ اين در شرايطي است كه همه خود را بهترين و در اولويت انتخاب مي دانند. البته انتخاب نمايش ها براساس تعاريف و از سوي شوراي انتخاب تالار، بهترين شيوه ممكن در حال حاضر است و بر همين اساس گروه هاي واجد شرايط و حرفه اي امكان حضور پيدا خواهند كرد. 3-گروه سوم، منتقدان و هنرمندان هستند كه شرايط ايده آل براي اجراي آنان فراهم نمي شود. نمايشنامه و يا تالار دلخواه، حق الزحمه مورد نظرشان و پرداخت به موقع دستمزدها و مواردي از اين دست كه بايد گفت، فارغ از همه قواعد، بضاعت ما همين است. 4-تعدادي از بازيگران كه قصد دارند كارگرداني را تجربه كنند و يا گروه هايي كه انشعاب پيدا مي كنند و چند گروه مي شوند و گروه هاي جوان كه مدعي حضور در عرصه حرفه اي هستند، آنها هم خواهان توجه و امكانات حمايت مالي بيشتر و حضور در تالارهاي حرفه اي هستند كه نتيجه از پيش معلوم است. البته بخشي از ظرفيت تالارهاي محراب، سنگلج، هنر و كارگاه نمايش به همين گروه ها تعلق پيدا كرده است؛ اما آيا پاسخگوي اين همه تقاضا و توقعات آنان هست؟ ¤ چرايي فقدان تئاتر اجتماعي- انديشه گري در تئاتر و جاي خالي برخي هنرمندان؟ شما هنرمندان شاخصي را سراغ نخواهيد داشت كه در طول اين چند سال، با احترام و افتخار از ايشان براي كار دعوت نشده باشد و اگر تعداد اندكي از آنها حضور پيدا نكردند، تمايلي به اجرا نداشتند. دوم اينكه انديشه گري در تئاتر با همه تنگ نظري ها و گاه مصالح موجود، دغدغه جريان حرفه اي در تئاتر است و طرح اين موضوع در ارتباط با آثار نازل و غيرفرهنگي نبايد به كليت تئاتر نسبت داده شود. باز هم عرض مي كنم آثار ماندگار و پرمخاطب سالهاي اخير از همين خصيصه برخوردار بودند و دست بر قضا، مشكل جدي ما در اين حوزه ها يا برخورد سطحي و سليقه اي است يا برخي آثار مقام نقد اجتماعي بدون هيچ پشتوانه فكري، باورهاي مخاطب خود را نشانه مي روند كه فاقد هرگونه دورانديشي و ايجاد تفكر در مخاطب است و آن را تئاتر تفنني يا گيشه اي نام مي برند. اين دسته از آثار با تأمل بيشتري بررسي خواهند شد. و اما تئاتر اجتماعي؟! برخلاف نظر برخي من همچنان معتقدم ما از تئاتر اجتماعي در اشكال مختلف بهره مي بريم و فقدان آن بي معني است. اين موضوع را مي شود در نويسندگان و حاميان مالي و يا دستگاه هاي نظارتي بررسي كرد. آنگاه متوجه خواهيد شد اين ما هستيم كه از ظرفيت هاي اجتماعي مضامين با قابليت هاي نمايشي محروميم. بنابراين تئاتر اجتماعي داريم؛ اما بيشتر انتزاعي و يا حلقه اتصال مخاطب است كه معمولا ناديده گرفته مي شود. در همين خصوص كارگردانان به نامي هستند كه بارها مركز مشوق حضور آنها با مضامين اجتماعي حتي با رويكردهاي انتقادي بوده است، اما استقبال نشده است.