جستجو در پایگاه روزنامه کیهان  

شنبه 6 ارديبهشت 1387 - 19 ربيع الثاني 1429 - 26 آوريل 2008 - سال شصت و چهارم - شماره 189069
 

دقيقه 90
مشكلات آموزش رانندگي در خيابان هاي شلوغ
	دقيقه 90 جوان موتورسوار وارد خيابان ورود ممنوع مي شود. به مترهاي پاياني خيابان رشت رسيده كه ناگهان خودروي پليس از خيابان حافظ به داخل اين خيابان باريك مي پيچد و با او روبرو مي شود. جوان با ديدن پليس مي خواهد دور بزند اما دير شده. او كلاه ايمني هم ندارد. پليس گواهينامه او را مي گيرد و حكم به توقيف موتورسيكلت مي دهد. جوان عجز و لابه مي كند كه چون بايد به كارش مي رسيده و ديرش شده، تصميم گرفته از اين خيابان بيايد و پليس پاسخ مي دهد كه اگر كار خود را به دقيقه 90 موكول نمي كرديد چنين اتفاقي نمي افتاد... بحث انجام امور در «آخرين فرصت» كه به «دقيقه 90» مصطلح شده را در رفتار ترافيكي و ديگر رفتارها در جامعه مي توان ديد. همه عجله دارند و همه مي خواهند زود برسند. وقتي بحث ثبت نام در كنكور يا تعويض پلاك خودرو يا دريافت كارت سوخت و از اين قبيل پيش مي آيد طول صف روز آخر وحشتناك است چون اكثراً در دقيقه 90 براي انجام كار، مراجعه مي كنند. صف طولاني پرداخت قبوض آب، برق، گاز و تلفن در آخرين مهلت پرداخت هم تابع چنين روحيه اي است و بهترين راهكار براي فرار از چنين وضعي، انجام كارها در موقع آن است. وضعيت ترافيكي تهران به گونه اي است كه گاه با يك مشكل ساده، يك معبر كاملاً مسدود يا عبور و مرور در آن مختل مي شود، بنابراين در دير يا زود رسيدن به كارها اثر زيادي مي گذارد. لازم است كه همواره حساب احتمالات را بكنيم و كمي زودتر راه بيفتيم تا دير نرسيم و مجبور به تخلفاتي چون ورود ممنوع، و سرعت غيرمجاز و به طور كلي تعجيل در كارها نشويم. دقيقه نودي بودن، زندگي فرد و جامعه را دچار اختلال مي كند چرا كه نمي توان همه وقايع آينده ولو آينده نزديك را پيش بيني كرد. به اين ترتيب با ايجاد كوچكترين مشكل در نظم برنامه ها، همه چيز به هم مي ريزد و مسئله به آنجا مي رسد كه همه عجله دارند و مي خواهند زودتر برسند. استرس و اضطراب به اوج خود مي رسد، خطر تصادفات و وارد شدن خسارات جاني و مالي بيشتر مي شود و حركت جامعه از سرعت معمول مي افتد. يكي از موانع توسعه در هر كشوري نبود نظم و دورانديشي در برنامه ها است و نظم برقرار نمي شود مگر اينكه همگان عادت كنند زودتر راه افتادن بهتر از ديرتر رسيدن است. اكنون در ماه دوم سال جديد هستيم و بيش از ده ماه تا پايان سال باقي است. برخي اما عادت دارند همه كارهايشان را به روزهاي آخر واگذارند. اين چنين مي شود كه در اسفندماه جا براي سوزن انداختن در خيابان ها نيست. بنابراين خوب است كه از همين امروز به فكر نظم بخشيدن به امور خود باشيم و حساب احتمالات را هم بكنيم تا در روزهاي آخر سال با اضطراب و عجله كارها را انجام ندهيم و از تبعات بد آن در امان بمانيم. در امور روزمره نيز بهتر است برنامه ها را در ساعات روز تقسيم كنيم و با رعايت اولويت آن را انجام دهيم. كارها را بين اعضاي خانواده تقسيم كنيم و به هركسي وظيفه اي متناسب با توان او بسپاريم. آشفتگي ترافيكي خيابان ها، شلوغي بانك ها و ادارات، ازدحام شب عيد و بسياري از كارهايي كه با عجله يا ازدحام انجام مي شود محصول دقيقه نودي عمل كردن ها است. اين روحيه بايد از ميان برود تا سرعت گردش كارها بالا رفته و به توسعه بيشتر كشور كمك كند. اثر مستقيم از بين رفتن اين روحيه هم به فرد مي رسد هم جامعه. قاسم حداد اصفهاني
	مشكلات آموزش رانندگي در خيابان هاي شلوغ دستش را از روي بوق برنمي دارد. زير لب شروع مي كند به اعتراض كردن. البته بعد از چند لحظه غرغر كردن، اعتراضش تبديل مي شود به داد و فرياد، آن هم در حالتي كه تا كمر از پنجره اتومبيلش بيرون آمده. «برو ديگه، مگه نمي بيني چه ترافيكي شده؟ رانندگي بلد نيستي مجبوري بياي تو خيابون؟» راننده اتومبيل جلويي كاملا هل شده. چند بار استارت زده ولي تا خواسته حركت كند، ماشين خاموش مي شود. مربي كه در كنارش نشسته مدام مي گويد: «توجهي نكن و با آرامش دوباره استارت بزن.» شايد شما هم از اين صحنه ها زياد در محله تان ديده باشيد. حدود شش سال است كه برخي آموزشگاه ها تعليم رانندگي مجوز گرفتن آزمون و تأييد صلاحيت از كارآموزان خود را پيدا كرده اند. قبلا روال اين بود كه فرد براي گرفتن گواهينامه رانندگي اش در تهران بايد به يكي دو مركز راهنمايي و رانندگي كه مشهورترين آنها شهرك آزمايش است مراجعه مي كرد ولي حالا وضع فرق كرده، به همين دليل تعداد مراجعه كنندگان به اين آموزشگاه ها به نحو چشمگيري افزايش يافته چون نحوه اخذ گواهينامه از اين مراكز خيلي راحت تر است و البته «جيب عالي» هم مي خواهد. خيابان آموزشگاه نيست يكي از كساني كه با مسئله آموزش رانندگي در خيابان، مشكل زيادي دارد، مي گويد: «چه گناهي كرديم كه محيط پر ازدحام ما دو، سه سالي است به صحنه آموزش هم تبديل شده. حالا هم ترافيك داريم، هر دردسر. كساني كه اين طرح را ارائه مي كردند، بايد امكانات جانبي هم برايش درنظر مي گرفتند. فضايي را به اين كار اختصاص دهند تا وقتي كه اين دوستان رانندگي ياد گرفتند به خيابان بيايند. او ادامه مي دهد «خدا نكند پشت يكي از آنها گير كني، آن وقت است كه اين قضيه برايتان غيرقابل تحمل مي شود. براي رفع اين معضل، نامه نگاري هايي هم با مسئولان اداره راهنمايي و رانندگي و دستگاه هاي مرتبط ديگر صورت داده ايم، اما همچنان در بر همان پاشنه مي چرخد.» او ادامه مي دهد: «در بعضي از خيابان ها آن قدر ترافيك سنگين شده كه رانندگان قديمي هم نمي توانند درست رانندگي كنند چه رسد به كارآموزان جديد.» راننده هاي قديمي چگونه ياد مي گرفتند شايد نخستين نگاه مدير يكي از اين آموزشگاه ها بهترين گزينه براي يافتن جواب سؤالات ما باشد. «مهدي فائي» مدير آموزشگاه رانندگي جنت است. او در اين باره مي گويد: «از ساكنيني كه معترض هستند بپرسيد خودشان بيست سال پيش رانندگي را كجا آموخته اند. آيا كسي به طور مادرزادي راننده مي شود. معلوم است همه ما چه با ماشين آموزشگاه، چه با اتومبيل پدر و برادرمان رانندگي را در همين خيابان ها ياد گرفتيم. بعد هم امتحان داديم و قبول شديم اما حالا متأسفانه گذشته را خيلي خوب و راحت فراموش كرده اند.» او در ادامه به مالكيت خيابان ها اشاره كرده و مي افزايد: «خيابان متعلق به همه مردم است. هنرجو هم يك شهروند است و حق دارد كه از خيابان استفاده كند. براي شروع به كار هم بايد در جاي خلوت رانندگي كند كه بعضي جاها بهترين محل هستند.» هم اكنون هزينه يك دوره كلاس كه پنج جلسه تئوري (آيين نامه و فني) و ده جلسه عملي (رانندگي) را در بر دارد، حدود يكصد هزار تومان است. اين قيمت در سراسر شهر تهران ثابت است، چون آموزشگاه ها زير نظر دايره اي به نام كانون آموزش رانندگي فعاليت مي كنند. بحث آموزش رانندگي در شهر باعث شد تا به سراغ آموزشگاه هاي رانندگي مختلف برويم و نظر مسئولان را در اين خصوص جويا شويم. محمد ظروف چي مسئول آموزشگاه رانندگي امين (وليعصر«عج») درخصوص اينكه چرا آموزش رانندگي سرسري گرفته مي شود، مي گويد: «در آزمون گواهينامه كاملا سخت گيري مي شود و تا موقعي كه شخصي كاملا آمادگي نداشته باشد تحت هيچ شرايطي مربي و آموزشگاه شخص را معرفي نمي كنند و در صورت معرفي افسر آزمون عملي شهر، كاملا قوانين و دستورالعمل هاي مربوط به آزمون را سخت گيرانه اعمال مي كنند.» ظروف چي از اينكه هنرجوها به شهرك آزمايش مراجعه نمي كنند و در خود آموزشگاه امتحان مي دهند، عنوان كرد: «از هر نظر قابل تقدير است، زمان تلف شده در شهرك، تردد به منطقه از همه نقاط شهر تهران و... از معضلات اين امر بود كه خوشبختانه اين مسائل برطرف شده است.» وي در رابطه با بهتر اجرا شدن اين طرح تأكيد مي كند: «رسيدگي بيشتر به مسائل و مشكلات مربيان به دليل اينكه ارتباط مستقيم با وضعيت ترافيكي، رانندگي و جواز و آموزش دارد.» به سراغ آموزشگاه ديگري در تجريش به نام آموزشگاه رانندگي مهر شميران رفتيم تا برخي از مشكلات آموزش رانندگي را از زبان مسئول اين آموزشگاه نيز جويا شويم. سارا هاشمي نژاد مسئول اين آموزشگاه رانندگي نيز در خصوص آموزش رانندگي مي گويد: «آموزش رانندگي به هنرجو همان چيزهايي است كه در كلاس و عمل به آنها ياد داده مي شود. رانندگي مهارت مي خواهد. ما سعي مي كنيم به هنرجو بفهمانيم كه رانندگي دشوار نيست بلكه مشكل و سختي كار در اين است كه هنرجو پشت فرمان ننشسته و رانندگي نكرده.» او در ادامه مي افزايد: «در آموزش رانندگي به هيچ عنوان امتحان عملي يا غيره سرسري گرفته نمي شود. اگر اينطور باشد تمام امتحان هايي كه از هنرجو گرفته مي شود و مهارت هايي كه به او داده مي شود، همه مشكل دارد و حتي خود ما هم به صورت آموزش و تست هاي فراوان راننده شده ايم. پس بايد نتيجه بگيريم كه سرسري انگاشتن امتحان رانندگي را در چه چيزي مي بينيم.» اميرشمس يكي از هنرجوياني است كه در آموزشگاه وليعصر، رانندگي را ياد گرفته است. او در خصوص مشكل رانندگي در حال حاضر مي گويد: «بسياري از مسئولان آموزشگاه ها اخلاق خوبي ندارند و همين باعث مي شود هنرجو هم حساب ببرد و هم از طرفي نتواند راننده خوبي شود، مشكل دوم هم اين است كه 90 درصد مسئولان آموزشگاه ها با رد كردن بچه ها در مرحله اول و دوم و با گرفتن پول اضافي آموزشگاه ها را مي گردانند و اين روش اصلا درست نيست و هنرجو به جاي پيشرفت پسرفت مي كند.» فاطمه معتبرزاده نيز يكي ديگر از هنرجوياني است كه به آموزشگاه ستاره در اكباتان براي آموزش رانندگي مي رود و مي گويد: آموزش رانندگي در حال حاضر محدود شده به آموزش پارك كردن خودرو و بسياري از افسرهايي كه امتحان مي گيرند فقط محدود به پارك كردن خودرو است. ماشيني را پارك مي كنند و بعد مي گويند اين ماشين را دوبل كن. براي كسي كه هنوز افسر چيزي به او ياد نداده در مرحله اول بسيار مشكل است. از هنرجو امتحان مهارت رانندگي گرفته نمي شود و اين باعث مي شود كه هنرجو در مواجهه با كوچكترين موانع، تصادف كند.» اكبر صداقت هنرجوي ديگر مشكلات خود را اين چنين ابراز مي كند: «مربي كنار هنرجوي در حال رانندگي، مشغول استراحت است به هركسي كه اين مطلب را مي خواند مي خواهم بگويم اين كار درست است كه هنرجو رانندگي كند و مربي در حال آموزش به جاي آموزش استراحت كند؟ اين مشكل بزرگ من هنرجو است كه اميدوارم رسيدگي شود.» خودروهايي كه راننده مي خواهد وقتي كه كارخانه هاي توليدكننده اتومبيل توليدات خود را افزايش دادند يك مسأله بيشتر از هميشه خودنمايي كرد. اگر راننده اي نباشد، اين توليدات به چه دردي مي خورند؟ جايگاه صادرات هم كه در صنعت خودروسازي تعريف نداشت. پس يك چاره فروش بيشتر خودرو، در اين است كه شرايط براي اخذ گواهينامه آن هم به صورت آسان فراهم شود. به هر حال پس از سال ها امكان اين فراهم شد كه شهروندان راحت تر از قبل و بدون احتياج به سفرهاي دور درون شهري به يكي از آموزشگاه هاي مجاز مراجعه كنند و راننده شوند. حتي بسياري از كساني كه سال ها از سن گواهينامه گرفتن آنها گذشته بود در ميان اين سيل متقاضي حضور داشته و دارند. اين سيستم رفته رفته جاي خود را در ميان شهروندان باز كرده ولي يك نكته نبايد فراموش شود. شركت هاي خودروسازي كه سهم مستقيمي در افزودن خودرو به كالبد كلان شهرها دارند بايد در حل معضل ترافيك همگام و همراه با مديران شهري باشند. همه به ياد داريم كه تا همين ده سال پيش وضع تهران خيلي بهتر از اين بود اما شايد تا ده سال بعد همه مجبور باشيم فاصله خانه تا محل كار را پياده طي كنيم. ناهيد جعفر پوركامي